.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Sauðavala, leggur og skel
- Til baka í afurðahornið -

Afurðir sauðkindarinnar eru einnig nýtilegar til ýmissa barnaleikja. Ef maður á sauðavölu er hægt að láta hana spá. Þá setur maður völuna í lófann, svo kryppan snúi upp, ber hana að vanganum og veltir með lófanum meðan maður segir:

Spávala mín, ég spyr þig að,
ég skal þig með gullinu gleðja
og silfrinu seðja
ef þú segir mér satt.
En í eldinum brenna
ef þú skrökvar að mér.

Svo spyr maður spurningar sem hægt er að svara með já eða nei. Síðan lætur maður völuna detta á slétt borð, já eða kannski bara á gólfið.

Ef kryppan á völunni snýr upp þegar hún lendir er svarið við spurningunni já, en ef hvilftin er upp segir hún nei. Ef hún liggur á hliðinni vill hún ekki spá eða veit ekki svarið.


Leggir og skel

Eitt það helsta sem börn léku sér að í gamla daga voru skeljar sem fundust í fjörunni og ýmisleg bein eins og sauðaleggir, völur og kjálkar.

Leggirnir og kjálkarnir voru yfirleitt hafðir fyrir hesta og kindavölurnar fé en kýr­völur fyrir kýr. Hornin voru líka vinsæl leikföng. Þau voru oft höfð fyrir sauðfé.

Börnin áttu oftast bú einhvers staðar úti við, þar sem þau léku sér í alls konar búskaparleikjum.

Félag áhugamanna um Sauðfjársetur á Ströndum - saudfjarsetur@strandir.is
© 2002 Sögusmiðjan - Síðan var síðast uppfærð febrúar 2008