|

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

|

Fjįrhundar
- Til baka
ķ smalahorniš -
Uppruni hundanna
Sagan segir aš žegar frelsarinn
lifši, hafi hann eitt sinn komiš žar sem menn voru aš reka fjįrhóp.
Féš var latrękt og gekk žeim bęši seint og illa. Žį tók hann
grasvöndul og sneri milli handa sér og gerši śr honum hund,
hjaršsveinunum til hjįlpar. Vegna žessa liggja hundar įvallt
hringašir žegar žeir sofa.
Hundar hafa veriš notašir til fjįrreksturs frį
landnįmsöld
og fer mörgum sögum af fęrni žeirra. Sagt er aš bestu hunda hafi
veriš hęgt aš senda eina til fjalla og stjórna žeim af bęjarhlašinu.
Eins er ķ frįsögur fęrt aš įręšnir hundar hafi leitt smala og
fjįrhóp heim aš bę ķ óvešri og byl.
Ķ göngum
gilti sś regla aš hvern žann sem ekki hafši meš sér hund mįtti reka
heim aftur. Žessi regla sżnir einna best hversu mikilvęgur hundurinn
var ķ fyrri tķš.
Įšur fyrr voru yfirleitt margir hundar į hverjum bę. Lengi var lķtiš
hugaš aš hreinręktun,
flestir hundar voru blendingar. Žetta hefur breyst į sķšustu įrum og
nś er nokkuš stór stofn til af hreinręktušum ķslenskum hundum.
Žjįlfun fjįrhunda hefur hins vegar fariš aftur į sķšustu
įratugum,
enda ekki lķkt žvķ eins mikiš aš gera fyrir žį og įšur. Žaš er mišur
žvķ góšur hundur getur sparaš mikinn tķma.
Smalahundur valinn
Samkvęmt Jónasi
frį Hrafnagili į aš velja žann hvolp sem fyrst fęšist fyrir
smalahund. Žaš var lķka algengt fyrrum aš smalar sęktust eftir aš
eiga hvķta eša ljósleita hunda žvķ žeir sjįst betur žegar žarf aš
senda žį frį sér.
|



 |