.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Girðingarvinna
- Til baka í vor- og sumarverkahornið -

Á þjóðveldisöld var mikil áhersla lögð á hleðslu túngarða, en á 15. og 16. öld lagðist slíkt að miklu leyti niður. Mátti heita að engar girðingar væru hér fram á 19. öld. Þá hlóðu menn mikið af grjót- og torfgirðingum.

Byrjað var að flytja inn gaddavír um aldamótin 1900 og Gaddavírslögin voru samþykkt af Alþingi 1903. Næstu árin á eftir jókst gaddavírsnotkunin gríðarlega mikið og fyrir 1920 voru mun fleiri gaddavírsgirðingar en úr torfi og grjóti. Gaddavírslögin áttu að stuðla að framgangi og útbreiðslu gaddavírsins, en samkvæmt þeim var bændum lánað girðingarefni á hagkvæmum kjörum, sem var hvatning til að girða túnin.

Sumir lögðust þó alfarið á móti gaddavírnum, sennilega sökum þess að hann á það til að vera hættulegur fyrir kindurnar og aðrar skepnur, en einnig er líklegt að einhverjir hafi verið að hugsa um efniskostnaðinn sem var ólíkt meiri en í grjótgirðingunum. Meðal þeirra sem börðust hvað hatrammast gegn lögunum var Guðjón Guðlaugsson bóndi og alþingismaður á Ljúfustöðum í Kollafirði og víðar á Ströndum allt til ársins 1919.

Gaddavírsgirðingar eru enn í fullu gildi í dag og eru nauðsynlegar til að halda sauðfé á ákveðnu svæði eða túnskika. Oft fer talsverður tími í að dytta að girðingunum yfir sumarið því staurar vilja brotna undan snjóþunga og vírinn slitnar gjarnan af sömu ástæðu.

Félag áhugamanna um Sauðfjársetur á Ströndum - saudfjarsetur@strandir.is
© 2002 Sögusmiðjan - Síðan var síðast uppfærð febrúar 2008