Margvísleg verðlaun stóðu þeim til boða sem lentu í fyrstu sætunum, m.a. munir frá handverksfólki og ferðaþjónum, rækjur frá Hólmadrangi, gisting frá Ferðaþjónustu bænda og Heydal í Mjóafirði, 15 skammtar af hrútasæði frá Sæðingastöð Vesturlands og margt fleira.

Jón Viðar Jónmundsson stýrði dómnefndinni af alkunnri snilli, en hún metur fjóra hrúta með öllum nútíma tækjum og tólum og raðar þeim í gæðaröð fyrirfram. Síðan eiga keppendur að reyna sig við matið á hrútunum með hendurnar og hyggjuvitið að vopni og komast að sömu niðurstöðu og dómararnir. Þeir óvönu láta duga að númera hrútana frá einum og upp í fjóra og færa rök fyrir máli sínu. Þeir vönu gefa hins vegar hrútunum stig fyrir einstaka þætti eins og t.d. bakbreidd, útlit og samræmi og fara þá eftir stigakerfi sem bændur gjörþekkja.

Strandamenn urðu að sjá á eftir aðalverðlaununum að þessu sinni, en áttu verðlaunahafa í báðum flokkum. Glæsilegur verðlaunagripur sem unnin var úr rekaviði og hvalbeini af handverksmanninum Valgeiri Benediktssyni í Árnesi var nú veittur í fyrsta skipti fyrir hrútameistaratignina, en hann var gefinn af Búnaðarsambandi Strandamanna til minningar um Brynjólf Sæmundsson búnaðarráðunaut á Ströndum.

Ljósm. Ásdís Jónsdóttir